Zapomniane orkiestry jazzowe - Billy Eckstine

Billy Eckstine

 

Billy Eckstine songs

 

W latach 1939-1945 wyrosły z swingu trzy różne, ale nieco powiązane style muzyczne: rhythm and blues, na czele z Louisem Jordanem, zespołem Lionela Hamptona z początku lat 40. z Illinois Jacquet na saksofonie tenorowym oraz wokalistka gospel-bluesa Sister Rosetty Tharpe; progresywny swing, bardziej zaawansowany harmonicznie i rytmicznie, który wyszedł z partytur Eddiego Sautera dla orkiestry Benny'ego Goodmana, wczesnego zespołu Stana Kentona i biednych, zacofanych Boys Raeburn (po których nastąpiło pierwsze Herd Woody'ego Hermana); i bebop, inspirowany solówkami Charliego Parkera z orkiestrą Jay McShanna oraz solówkami na trąbkę Dizzy'ego Gillespiego dla Caba Calloway'a.

Oprócz tego w Nowym Jorku istniały również dwa nieoficjalne „laboratoria muzyczne”, w których bardziej postępowi muzycy, wśród nich trębacze Joe Guy i Howard McGhee, pianiści Ken Kersey i Thelonious Monk oraz gitarzysta Charlie Christian spędzali czas po godzinach. by jammować do wczesnych godzin porannych, Monroe's Uptown House i Minton's Playhouse. Jednak chociaż progresywny swing opierał się bardziej na harmoniach muzyki klasycznej, zarówno bop, jak i R&B miały wspólną bazę bluesową, dlatego w pierwszych dniach szczególnie można było usłyszeć mieszankę tych dwóch w większości tworzonej przez nich muzyki.

Gdzieś pośrodku tego wszystkiego była Count Basie Orchestra i jej bardzo nowocześnie brzmiąca gwiazda saksofonu tenorowego, Lester Young. Chociaż Basie flirtował z bebopem dopiero pod koniec lat 40., był bardzo zainteresowany muzyką ze względu na jej dynamiczną bazę bluesową i zachęcał do jej rozwoju. I oczywiście mocne rytmy bluesowe zespołu Basie również miały wpływ na rhythm 'n' blues, więc po raz kolejny był w tym wszystkim rodzaj kolistego wpływu.

W to wyłom wkroczył William Clarence Eckstine (1914-1993), urodzony w Pittsburghu baryton, który również został ugryziony przez bakcyla jazzu. Nie wiadomo, czy Eckstine grał całkiem nieźle na trąbce jazzowej i uczciwym puzonie wentylowym; To, z czego większość ludzi go pamięta, to jego bogaty, płynny śpiew, który pokazał na kilku przebojowych płytach z big bandem Earl Hines, Stormy Monday Blues i Jelly, Jelly. Dla dzisiejszych uszu śpiew Eckstine'a brzmi zbyt słodko, z wyjątkiem bluesa, ale w latach czterdziestych był bardzo w awangardzie popowego śpiewu razem z Bobem Eberle, Tonym Martinem i ówczesnym wokalistą Duke'a Ellingtona, Herbem Jeffriesem.

 

Billy Eckstine i Charlie Parker

 

Billy Eckstine Charlie Parker.jpg

 

Eckstine wyrobił sobie markę dzięki Hines, więc w 1944 roku postanowił założyć własną orkiestrę, aby się wspierać. To była ryzykowna propozycja i trudno powiedzieć, skąd wziął na nią pieniądze zalążkowe. Chociaż zarabiał niezłą pensję z Hines, Eckstine dał się nabrać, zatrudniając przede wszystkim Dizzy'ego, Birda i puzonistę Jerry'ego Valentine'a, a następnie pozwalając im rekrutować innych muzyków. Choć jest całkiem możliwe, że tacy młodzi nieznani (wtedy) jak trębacze Freddy Webster i Leonard Hawkins, puzonista Howard Scott, saksoiści tenorowi Budd Johnson, Wardell Navarro Gray i Dexter Gordon, kontrabasiści Oscar Pettiford i Tommy Potter, pianista-aranżer John Malachi i perkusista Art Blakey był prawdopodobnie zachwycony współpracą ze znanym liderem, w którym w pewnym momencie pojawił się także zespół Eckstine, takie znane nazwiska, jak trębacz Al Killian i wielki Fats Navarro, puzoniści Trummy Young i Claude Jones, saksista barytonowy Leo Parker i piosenkarka Lena Horne, i jestem pewien, że ich talenty nie były tanie. Na szczęście dla niego sprowadził młodą Sarah Vaughan z zespołu Hines, a ponieważ zawsze uważała Billy'ego za ważny wpływ na jej styl, była szczęśliwa, że ​​może być częścią zespołu.

Jak widać z wyżej wymienionych nazwisk, z których niektórzy nigdy z nim nie nagrywali (ani Parkera, ani Gordona nie można usłyszeć w nagraniach ani transmisjach zespołu Eckstine), wyraźnie miał w swoich szeregach śmietankę młodego pokolenia bebopowców. . Jak wspomniano wcześniej, wielu z nich wywodziło się z tradycyjnych kapel swingowych, nawet z niektórych „gorących” zespołów bluesowych, stąd ich gra była dziwną mieszanką wczesnego bopu z rhythm'n'bluesem, ale w 1944 roku większość muzyki - kochająca publiczność nie miała najmniejszego pojęcia, czym jest bebop. Wkrótce mieli się dowiedzieć, ale w zasadzie nie podobało im się to.

Wśród klipów filmowych, w których Eckstine prowadzi swój zespół, znajduje się gorąca aranżacja jednego z jego oryginalnych utworów (Eckstine mógł i napisał kilka piosenek dla zespołu), I Love the Rhythm in a Riff. Orkiestra brzmi znakomicie, z młodym Blakeyem bębniącym w bębny, a Gene „Jug” Ammons zabiera solo na saksofonie tenorowym w rytm scattingu Eckstine'a.

 

Podczas występu kamera od czasu do czasu panoramuje młodą czarną parę siedzącą, trzymającą się za ręce i słuchającą zespołu z uśmiechami na twarzy. Ale na koniec mężczyzna zwraca się do kobiety i mówi: „Zastanawiam się, czy oni też potrafią grać ballady”, na co ona odpowiada: „Pomyślałabym lepiej”. To mówi wszystko, co musisz wiedzieć o gustach przeciętnego słuchacza muzyki w danym czasie.

W ten sposób Eckstine wcześnie zdał sobie sprawę, że dalsze istnienie jego zespołu będzie musiało opierać się na przebojowych płytach, ale ponieważ miał wtedy wielkie nazwisko i śpiewał ballady, które ludzie chcieli usłyszeć, na tym składała się większość ich komercyjnych nagrań. z. Mimo wszystkich gorących numerów, które chcieli zagrać, a wśród nielicznych, jakie nagrali, znalazły się przeboje Eckstine Top 10 A Cottage for Sale i Prisoner of Love, które zostały nagrodzone złotą płytą przez RIAA. Na szczęście zespół zaakceptował fakt, że ballady opłaciły rachunki i osobiście wypuścił je na gorętsze listy przebojów, które nie zostały nagrane, ale w końcu jego szczęście się skończyło. W styczniu 1947 Eckstine złożył zespół i przez resztę swojego długiego życia nigdy nie prowadził kolejnego.

Można więc powiedzieć, że twierdzenie, że zespół Eckstine jest „zapomnianym” to trochę mieszane przesłanie. Jestem pewien, że wiele osób pamiętało nagrania ballad, które nagrali, no i oczywiście legenda orkiestry jako pierwszego prawdziwego big-bopu trwała do późnych lat 60., kiedy to seria audycji, które zrobili z okazji Jubileuszu Sił Zbrojnych Audycja radiowa na początku 1945 roku wyszła na jaw, ale nie sądzę, że można uczciwie powiedzieć, że najlepsza muzyka, jaką ten zespół wyprodukował, została „zapamiętana” tak bardzo, jak, podobnie jak orkiestra Boyd Raeburn, „odkryta” dość późno w grze.

Słuchając najlepszych ich nagrań komercyjnych – I Love the Rhythm in a Riff, I Stay in the Mood for You (ze znakomitym solo na trąbce Dizzy Gillespie), I Got A Date With the Rhythm Man, It Ain't Like That Nie Więcej i Opus X — masz już mieszane przesłanie. Oprócz częstych aluzji do R&B, aranżacje ballad nie różnią się tak naprawdę od aranżacji jakiegokolwiek innego komercyjnego big-bandu z męskim śpiewakiem, a niektóre z ich utworów brzmiały jak swing. Mimo że piosenkę przewodnią zespołu, Blues 'n' Boogie, napisali Dizzy Gillespie i Frank Paparelli, ten sam duet, który napisał A Night in Tunezja, przeobraża się ona z gorącego zagrywki na trąbce bebopowej na otwarciu (podkreślone przez dudniące bębny Blakeya). w rytm R&B w stylu Kansas City.

 

Billy Eckstine and his orchestra

 

I ten mieszany przekaz muzyczny można usłyszeć także w audycjach jubileuszowych, chociaż są one dobre. Zarówno Lena Horne, jak i Sarah Vaughan śpiewają dość pospolite piosenki, takie jak „Deed I Do, Mean to Me i Don’t Blame Me…” w dobrych, wysmakowanych aranżacjach, ale nie wyjątkowych. Kiedy jednak zespół naprawdę wystartuje w takich kawałkach jak Mr. Chips, Air Mail Special (kolejny utwór, który łączy w sobie bop i R&B), Love Me or Leave Me i „live” wersję Opus X, słychać coś naprawdę wyjątkowego, zespół bopowy, który jest całkowicie zgrany, nastrojony i prowadzący. Zespół Eckstine nie miał żadnych problemów z mieszaniem intonacji i sekcji, które często dotykały znacznie bardziej znany zespół bopowy Dizzy'ego Gillespiego z lat 1947-49, chociaż Dizzy, który był znacznie bardziej znany szerokiej publiczności jako jazzman i miał przewagę w postaci RCA Victor umowa na nagranie, musiał też w końcu go spakować, ponieważ zespół po prostu nie zarabiał wystarczająco dużo pieniędzy, aby wypłacić wynagrodzenie. Jednym z powodów, dla których Eckstine było stać na swój zespół, podczas gdy Gillespie nie było, było to, że prezydent Franklin Roosevelt sztucznie wymusił kontrolę cen wszystkiego, od jedzenia i napojów po samochody i domy, ale po II wojnie światowej prezydent Truman usunął te czapki i niech otwarty rynek sam sobie poradzi. Cena wszystkiego rosła i w takim środowisku eksperymentalny zespół, taki jak Dizzy, nieważne jak dobry, po prostu nie mógł przetrwać.

Jednak zarówno na płytach komercyjnych, jak i na jubileuszowych kontrolach lotniczych, zespół Eckstine miał niesamowitą radość życia, niewątpliwie dlatego, że zdali sobie sprawę, że ich lider naprawdę docenia ich wysiłki, płacił im najlepiej, jak mógł, i sprzedawał się za pośrednictwem ballad, aby tworzyć. na pewno wszystkie zostały opłacone na czas.

 

Autor: Lynn Rene Bayley „The Art Music Lounge”

 

 

 

 

 

 

powrót
Strona wykorzystuje cookies. Pozostając na niej wyrażasz zgodę na ich używanie zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarkiX